"baró" (Contén)

1. 1. Celebración que se leva a cabo despois de ter selado un compromiso, contrato, convenio ou venda e que consiste en tomar todos xuntos un vaso de viño ou unha comida.

   2. Comida que se ofrece aos amigos e veciños ao remate dunha casa e que se indica poñendo unhas pólas, normalmente de loureiro, no seu cume, preto da cheminea.

   3. Comida que se ofrece aos operarios ou xornaleiros ao remataren un traballo.

2. Copa de augardente ou comida lixeira que se toma entre o almorzo e o xantar.

3. Termo da xerga das palilleiras que designa ‘a festa que se fai despois dunha exposición ou dun labor difícil e ben feito’.

1. Entre os gregos, orixinariamente, ‘non grego’, é dicir, estranxeiro, aplicado indistintamente aos membros dunha civilización desenvolvida (persas, exipcios) e aos de pobos primitivos (sármatas, escitas, xermanos). Coa civilización helenística, basicamente cosmopolita, este termo tomou un simple significado de inxenuidade e simplicidade. Os romanos déronlle un sentido pexorativo: o bárbaro era aquel que ignoraba ou non gozaba das superiores calidades da civilización. O contacto entre o mundo grecorromano e o bárbaro deu ao termo un significado máis concreto: designaba ás poboacións que quedaban fóra do Imperio e ameazaban as súas fronteiras, mentres que, coas invasións e a destrución do Imperio Romano de Occidente, pasou a designar a un home salvaxe, feroz e ordinario. Os godos, no s Vl, identificaban como bárbaros a aqueles que non eran nin godos nin romanos. San Tomé substituíu este termo polo antigo termo cristián de xentil. Durante o Renacemento denominaba todo aquilo que non era clásico,...

2. Quen utiliza a forza ou a ousadía e non a intelixencia. OBS: Esta acepción pode ser utilizada de xeito despectivo ou non. SIN: bruto.

3. Que non garda o respecto debido ás outras persoas ou ás regras de comportamento cívico dominantes. SIN: bruto, descortés, groseiro, ordinario, rudo.

4. Extremadamente cruel. SIN: atroz, brutal, fero, feroz, inhumano.

5. Que é admirable pola súa calidade. SIN: estupendo, excelente, extraordinario, fabuloso, fantástico, formidable, magnífico, marabilloso, sensacional.

6. Expresión empregada tradicionalmente para designar as sucesivas migracións de pobos non romanizados. Refírese sobre todo ás dos ss lV e V, que se introduciron no Imperio Romano e contribuíron á destrución da súa parte occidental. Con anterioridade xa houbera diversas incursións e migracións contidas de pobos espallados ao longo do limes imperial. Cara á metade do s III estes pobos foron substituídos polos francos, burgundios, alamanos, vándalos e godos, case todos procedentes das rexións bálticas. Entre eles destacaron dous grupos: os francos (dividido en francos ripuarios, establecidos na beira dereita do Rin, preto da actual Colonia, e francos marítimos, que ocupaban dende o val do Ijssel ata as costas de Holanda), e os godos, pobo xermánico procedente do baixo Vístula e instalado solidamente no s III na Ucraína (dividido á súa vez en ostrogodos ou godos do leste e visigodos ou godos do oeste). Francos e alamanos devastaron a Galia, a Hispania e mesmo o N de Italia (242 e 276)....

PERSOEIRO

Humanista. Discípulo de Teodoro Gaza, foi profesor de Filosofía e de elocuencia en Padua. Defendeu o aristotelismo ante os averroístas e os retóricos humanistas. Opúxose ao platonismo da academia florentina. Tentou traducir a obra de Aristóteles mais só fixo algúns libros de retórica e dialéctica. Editou e corrixiu a Historia naturalis (Historia natural) de Plinio   e Castigationes plinianae (1492-1493).

PERSOEIRO

Crítico, teórico, guionista e realizador cinematográfico italiano. Estudiou especialmente o cine soviético revolucionario. Foi un dos promotores do Neorrealismo. A súa teoría desenvolveu as intuicións dos teóricos influídos polo materialismo dialéctico e aplicounas á cultura italiana.

PERSOEIRO

Político francés. Participou na revolución do 1848; foi membro do comité da rue Poitiers e ministro do Interior (1850) e de Asuntos Exteriores (1851). Representou, dentro do marco da revolución, a postura burguesa e conservadora. Participou no golpe de estado que levou a Napoleón III ao poder, e converteuse en presidente do Consello de Estado do novo réxime (1852 -1863).