"eo" (Contén)

1. Eixe do rodicio do muíño.

2. Mecanismo para a transmisión do movemento.

3. Eixe en que vai a canela do tear.

4. Brazo da pedra de afiar.

5. aras longas e flexibles que se colocan ao redor dos palleiros.

1. Anaco de tecido para tapar unha cousa.

2. Tecido moi fino e pouco denso, semellante á muselina, de crespón, algodón, estame, seda ou fibras artificiais e sintéticas, xeralmente con ligado de tafetá.

3. Aquilo que cobre ou oculta.

4. Anaco de tea destinado a cubrir algún obxecto relixioso, como o suffībulum con que as vestais cubrían a cabeza durante os sacrificios ou o veo dos neófitos e das donas nos primeiros séculos do cristianismo. A liturxia cristiá conservou o seu uso no veo bautismal, de liño branco, no veo numeral, no veo nupcial das velacións, no veo do cáliz, no veo do sagrario ou conopeo e, sobre todo, no veo relixioso, que se lles impón aos monxes no rito da velación, símbolo do seu estado monacal.

5. Cortina que separaba o santo dos santos do resto do edificio, no templo de Xerusalén.

6. 1. Estrutura anatómica en forma de capa.

   2. veo do padal

      Órgano musculomembranoso que presenta o lado superior fixo na parte posterior da bóveda palatina, o lado inferior libre sobre a base da lingua e os piares laterais que se xuntan coa lingua e a larinxe.

7. Repregamento contráctil anular que pecha parcialmente a subumbrela das hidromedusas e que en estado de contracción, deixa soamente un orificio para a saída do manubrio. Ten como función, ao contraerse e descontraerse, facer entrar auga na subumbrela e facela saír como método de desprazamento do animal.

8. Capa da hifénquima que recobre o aparato esporífero dos fungos.

GALICIA

Mestre de cantería no Colexio do Arcebispo Xoán de San Clemente en Compostela, que sucedeu nese posto a Xácome Fernández pai. Tamén se relacionou coa construción da capela da igrexa de Muros (1617), a capela da confraría do Rosario (1621) e as obras do claustro do mosteiro de San Domingos de Bonaval (1623), rematado en 1645 por Xácome Fernández fillo. Consérvanse, tamén, varios exemplos da súa obra escultórica, entre os que sobresaen as figuras dos sepulcros da capela de San Bieito, labrados en 1622 para Gonzalo Valladares Sarmiento, señor da vila de Fefiñáns (Cambados).

PERSOEIRO

Arcebispo de Canterbury (1611-27). Fillo dun tecedor, estudiou na Universidade de Oxford, da que chegou a ser Vicechanceler (1600, 1603 e 1605). Foi un dos redactores da Biblia anglicana patrocinada por Xaime I de Inglaterra. Coroou a Carlos I (1625) pero opúxose ao seu absolutismo, polo que foi destituído.

CAPITAIS

Capital do estado de Ogun, en Nixeria, na beira do río Ogun (427.400 h [1996]). Centro comercial e mercado local de cacao, aceite de palma e algodón.

1. Relativo ou pertencente á lingua abkhazo-adigueo.

2. Grupo occidental das linguas caucásicas setentrionais. Comprende o adigueo, o kabardino e o cherkés, que poden agruparse baixo o antigo nome de circasiano; o abkhazo, coa variante abazí, e o ubikh. Estas linguas caracterízanse pola pobreza do seu sistema vocálico, dous ou tres fonemas, compensada pola riqueza do seu consonantismo.