"itus" (Contén)

1. Extensión que hai entre a nota máis baixa e a máis alta dunha escala dentro da que se move unha melodía.

2. 1. Servidume legal pola que se impoñía na construción de edificios veciños a distancia de 2,5 pés; recibía tamén o nome de intercapedo. Entre os terreos cultivados obrigaba a deixar unha distancia ou ambitus de 5 pés.

   2. Intriga, suborno, etc, para a consecución de cargos ou funcións públicas. Para evitalo, promulgouse a lei Iulia de ambitu.

1. Que combate ou calma a tose.

2. Fármaco que ten a propiedade de calmar a tose.

PERSOEIRO

Navegante danés. Ao servizo de Rusia explorou a costa setentrional de Siberia (1725) e, nunha segunda expedición, atravesou o mar e o estreito (1728) que levan o seu nome. Tamén descubriu (1741) as illas Aleutianas, a illa de Kodiak e a península de Alasca. Naufragou preto da illa de Avača, co tempo chamada illa de Bering.

1. 1. Acento principal inicial e final dunha frase musical.

   2. Mínimo acento rítmico ou impulso melódico da liña vocal, no canto gregoriano. Nas edicións da escola de Solesmes adóitase indicar cun episema vertical.

2. 1. Nome que recibe toda manifestación morbosa repentina, ataque ou acceso.

   2. ictus apoplético

      apoplexía.

   3. ictus cardíaco

      Ictus acompañado de pulsacións que levantan visiblemente a rexión precordial.

   4. ictus meninxítico

      Ictus caracterizado pola contracción dos músculos da caluga, con acompañamento de cefalalxia, excitación, vómitos e sensibilidade do cranio á presión, a causa dunha hemorraxia imputable xeralmente á ruptura dun aneurisma cerebral.

PERSOEIRO

Aventureiro inglés. Fillo dun predicador anabaptista, foi ordenado pastor da Igrexa Anglicana. Adheriuse ao catolicismo e inventou un complot imaxinario dos xesuítas para asasinar o Rei Carlos II de Inglaterra e substituílo polo católico duque de York, irmán do rei. Iso desencadeou unha reacción anticatólica. Despois de que o duque de York sucedese ao seu irmán (1685), co nome de Xaime II de Inglaterra, foi declarado culpable de perxurio e encarcerado. Foi liberado cando Xaime II foi destronado (1688).

PERSOEIRO

Cónsul romano, sobriño de Publio Valerio Publícola. Participou no derrocamento dos decénviros. Nomeado cónsul (449), debeu ditar leis (Valeriae Horatiae) contra o poder dos no­bres e que obrigaban a facer o plebiscito.