"toi" (Contén)

Aciloína derivada do ácido acético. Fórmase en diversas fermentacións e en particular na fermentación láctica. Considerada inocua, emprégase como vehículo de recendos e esencias alimentarias.

Estrutura en forma de saco que crece na parte ventral da farinxe primitiva nos embrións dos vertebrados amniotos, e que é o resultado do desenvolvemento precoz da vexiga urinaria. Presenta unha rede moi rica en capilares sanguíneos, que están en comunicación co sistema circulatorio do embrión. Estes capilares permiten a respiración e a excreción do embrión e, nos mamíferos, a nutrición.

Produto de oxidación do ácido úrico, de fórmula C4H6N4O3 que, nos mamíferos distintos dos primates, incluíndo a especie humana, é o termo final do catabolismo das purinas. Atópase nos seus ouriños e tamén en numerosos vexetais.

Que non ten alantoides.

Nome procedente do latín Antoninus, derivado de Antonius. Á dinastía romana dos Antoninos (96-192) pertenceron os emperadores Nerva, Traxano, Adriano, Antonino, Pío, Marco Aurelio e Cómodo; durante o seu goberno, traballouse dabondo na creación e reparación das vías romanas da Gallaecia. Santo Antoíño é titular dunha parroquia e patrón do concello de Toques, onde se celebra a súa festividade o día 2 de setembro. Entre as variantes deste nome atópanse Antuíño e Antuín; nas falas astur-galegas tamén se atesta a forma Antolín. Na tradición oral recóllense cantigas tales como: “Santo Antoíño / aparecede vós / que o desmo das fabas / pagámolo nós”.

Son escasos e algo confusos os datos que fan referencia a este santo. Unhas fontes lígano á cidade occitana de Pamiers ao identificalo co fillo dun príncipe galo, discípulo de san Denís, evanxelizador da Galia Narbonense e primeiro bispo de Pamiers. Outra tradición relata que no s XII o conde Roger II de Foix, quen loitara nas cruzadas na cidade siria de Apamia, trouxo de alá as reliquias dun mártir chamado Antonino e logo fundou na Occitania unha vila que bautizou tamén como Apamia (hoxe Pamiers), depositando alí as reliquias do mártir que acabou por se converter en santo local. Por último, hai tamén quen o identifica con santo Antonino.

De aspecto ou forma parecida a un oso.

Antiga provincia do N de Francia que corresponde, en gran parte, ao departamento de Pas-de-Calais. A capital era Arras. O territorio da Civitas Atrebatensis formou parte durante a Alta Idade Media do Condado de Flandres. Filipe II Augusto de Francia adquiriuna no ano 1191. Por sucesión feminina pasou aos duques de Borgoña (1405), que dominaron o territorio durante máis de dous séculos. O acceso da Casa de Habsburgo á titularidade destes dominios deu lugar á incorporación total de Artois ao Sacro Imperio como parte do conglomerado dinástico e territorial dos Países Baixos, e por conseguinte, dende Carlos I á monarquía hispánica. A política expansionista da monarquía francesa conseguiu a incorporación de Artois pola Paz dos Pireneos (1659), agás Saint-Omer e Aire, que foron incorporados máis tarde pola Paz de Nimega (1678).

Xurisdición feudal concedida en apanaxe no 1237 por Luís IX de Francia ao seu irmán Roberto (1216-1250). Despois da definitiva incorporación do condado de Artois a Francia, o título de conde de Artois foi concedido a algúns príncipes da familia real francesa.

Indución electromagnética producida nun circuíto polas variacións da corrente que circula por el. A autoindución vén dada polo coeficiente de autoindución, chamado tamén indutancia. En corrente continua, a autoindución provoca no peche e na ruptura do circuíto a chamada extracorrente. Na corrente alterna, a corrente que circula é inferior á orixinada pola resistencia óhmica.

Coeficiente de autoindución chamado normalmente indutancia.

Infección que, nun momento dado, afecta a un individuo portador dos xermes causais, e que durante un longo tempo non provocaron nel ningún transtorno. A infección prodúcese ao aumentar a virulencia do microorganismo ou ben ao diminuír a resistencia do individuo portador.