cínico -ca

Relativo ou pertencente á escola cínica.

Propio dunha persoa cínica. Ex: Non vai facer moitos amigos co seu comportamento cínico.

Que ou quen mente con descaro. Ex: É tan cínica que non lle importa que saibas que mente. Cústame soportar os cínicos que viven nesta rúa.

Que ou quen se comporta impudicamente. Ex: Os seus amigos son bastante cínicos e se non os coñeces pásalo mal coas súas groserías.

Escola filosófica grega iniciada por Antístenes, discípulo de Sócrates, no s V a C. O membro máis destacado foi Dióxenes de Sinope, díscipulo de Antístenes, xunto con Crates de Tebas, Bión de Borístenes, Salustio o Filósofo e Máximo de Alexandría. Precursores da doutrina moral dos estoicos, a escola rexurdiu durante os ss I e II d C, e estendeuse ata o final do mundo antigo. O nome de cínicos pode derivar do nome do ximnasio de Cynosargos (Atenas), onde Antístenes impartía as súas ensinanzas, ou ben da actitude carente de pudor e convencións que os caracterizaba. Defendían a liberdade radical do individuo e aspiraban á autosuficiencia moral. Consideraban que a virtude era o ben soberano capaz de dar a felicidade e que o home podía acadala liberándose do desexo.