cirrose

Enfermidade dexenerativa, progresiva e difusa, caracterizada polo endurecemento dos tecidos do órgano afectado, que tende a unha perda progresiva da súa función. Na cirrose hepática hai unha alteración da estrutura do fígado, consistente na dexeneración e na necrose das células hepáticas, a proliferación difusa do tecido fibroso ou cicatricial e a rexeneración das células hepáticas que intentan formar novos lóbulos para recuperar a función diminuída do fígado. A proliferación do tecido fibroso orixina unha retracción do fígado, ademais de dificultar a circulación intrahepática do sangue e a vida das células hepáticas. As causas son múltiples: abuso do alcohol, hepatite vírica non curada, sobre todo do tipo B, obstrución, depósito excesivo de ferro (hemocromatose) ou cobre (dexeneración hepatolenticular), e tamén algunhas substancias químicas; finalmente hai un grupo de cirroses hepáticas de causa descoñecida. A perda de tecido hepático normal conduce a unha insuficiencia hepática progresiva con ictericia e tendencia ao coma hepático. As alteracións do fígado, dado o seu carácter de órgano regulador do metabolismo e de diversos procesos vitais, comportan hipoalbuminemia, intoxicación do organismo e aparición de trastornos tróficos e psíquicos (encefalopatía hepática), entre outros. A compresión dos pequenos vasos sanguíneos intrahepáticos dá lugar á aparición de hipertensión no sistema da vea porta, que orixina a circulación venosa colateral, e isto provoca a aparición de varices, particularmente esofáxicas. A hipertensión do sistema da vea porta, xunto coa falla de albumina e os trastornos funcionais do ril, producidos pola cirrose hepática, son a causa da formación de ascite. A presenza de itericia, ascite ou encefalopatía no curso dunha cirrose hepática, confírelle un estado denominado de descompensación, que empobrece o prognóstico da enfermidade.