combustión

Relación entre o volume de CO e o de CO 2 nos fumes produto da combustión, que indica ata qué grao se aparta da combustión completa.

Reacción de oxidación que vai acompañada dun desprendemento de luz e calor, con chama (combustión viva) ou sen ela (combustión lenta). A combustión só comeza cando o combustible sólido ou líquido se vaporizou ou se descompuxo pola acción da calor e deu gases, que son a chama visible. No caso dos combustibles sólidos, que non se descompoñen para dar gases á temperatura de chama, a combustión pode ter lugar por combinación directa do combustible co osíxeno, como é o caso da combustión incandescente do carbón vexetal ou da madeira carbonizada que queda cando xa se queimaron os gases combustibles. Case todos os combustibles están constituídos na súa maior parte por carbono e hidróxeno, e cando estas substancias se queiman ao aire prodúcese dióxido de carbono e auga. Se se restrinxe o subministro de aire fórmase monóxido de carbono. Este é o caso da combustión incompleta; o outro é o caso da combustión neutra. Unha modalidade de combustión lenta é a autooxidación. Industrialmente cómpre aumentar a velocidade das combustións elevando a concentración de osíxeno mediante un exceso de aire; o cociente entre o aire real e o aire mínimo necesario para unha combustión completa é o coeficiente de exceso de aire, que varía entre 1 e 2. Para saber cómo se realiza unha combustión é preciso analizar a composición dos fumes e resulta especialmente interesante a proporción de CO 2 , que é diferente para cada combustible e máxima no caso da combustión neutra. A partir do valor máximo de CO 2 pode determinarse o coeficiente de exceso de aire; este valor e a porcentaxe de CO permiten determinar, mediante o diagrama de Ostwald, a combustión óptima. A temperatura teórica da combustión pódese determinar polo método de Le Chatelier.