concitar

concitar

(< lat concitāre)

  1. v t

    Provocar algo ou alguén unha actitude ou sentimento, normalmente negativo, contra si mesmo ou contra outro.

    Ex: O seu comportamento concitou a agresividade coa que o trataron. Ó pouco tempo xa concitara o odio dos seus colegas.

    Confrontacións: acirrar, encirrar.
  2. v t

    Facer que se xunte nun lugar un número determinado de persoas.

    Ex: As súas conferencias sempre concitaron un público masivo.

    Sinónimos: congregar, reunir.
Conxugar
VERBO concitar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concito
concitas
concita
concitamos
concitades
concitan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concitaba
concitabas
concitaba
concitabamos
concitabades
concitaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concitei
concitaches
concitou
concitamos
concitastes
concitaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concitara
concitaras
concitara
concitaramos
concitarades
concitaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concitarei
concitarás
concitará
concitaremos
concitaredes
concitarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concitaría
concitarías
concitaría
concitariamos
concitariades
concitarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concite
concites
concite
concitemos
concitedes
conciten
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concitase
concitases
concitase
concitasemos
concitasedes
concitasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concitar
concitares
concitar
concitarmos
concitardes
concitaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
concita
-
-
concitade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concitar
concitares
concitar
concitarmos
concitardes
concitaren
Xerundio concitando
Participio concitado
concitada
concitados
concitadas