condensador -ra

Que condensa.

Relativo ou pertencente á condensación.

Dispositivo formado por dous condutores ou armaduras separadas por un dieléctrico, caracterizado por posuír unha capacidade determinada que depende da superficie das armaduras, da súa separación e do tipo de dieléctrico. O primeiro tipo de condensador ideado foi a botella de Leiden, que se perfeccionou posteriormente. Os condensadores empregados actualmente son de tipos moi diversos: segundo o seu dieléctrico hai condensadores de aire, de papel, de tántalo, de mica, cerámicos, electrolíticos, etc; segundo a súa forma ou disposición, poden ser planos, cilíndricos, de disco, etc; e, segundo o valor da súa capacidade, poden ser fixos, variables ou axustables. Nos circuítos electrónicos os condensadores cumpren diversas funcións; así, hainos de filtración, de paso, de sintonía, de bloqueo, etc.

Condensador constituído por dous electrodos de aluminio ou de tántalo -un destes recuberto polo seu óxido- e por un electrólito. Os condensadores electrolíticos teñen unha capacidade moi elevada, pero presentan algúns inconvenientes: desgaste co tempo, corrente de fugas importante, capacidade pouco estable, etc. Ademais, están polarizados, é dicir, deben ser conectados en circuítos de corrente continua coa polaridade correcta. Hai algúns tipos especiais que funcionan con corrente alterna.

Condensador constituído por un grupo de armaduras metálicas móbiles que poden desprazarse ou xirar en relación con outro grupo de armaduras fixas. Con este movemento, conséguese facer variar a capacidade entre uns certos límites polo feito de variar a superficie entre armaduras. Empréganse en radiotécnica para modificar a frecuencia dun circuíto oscilante co fin de sintonizar unha onda; neste caso chámanse condensadores de sintonía.