constante

Aplícase á cousa que permanece no estado no que está, non cambia ou non se interrompe.

Que non deixa que as dificultades venzan a súa vontade, non se cansa de traballar doadamente ou non muda con facilidade de ideas e sentimentos.

Que se repite a cotío.

Aplícase ás especies que aparecen nun tanto por cento elevado, variable segundo os autores (por exemplo, o 90%), das mostras ou dos inventarios dunha comunidade vexetal determinada, coa condición de que todas as mostras correspondan a superficies da mesma extensión.

Cantidade que ten sempre o mesmo valor, por exemplo o número π. Tamén se lles chama constantes arbitrarias aos parámetros.

alor que permanece sen cambiar durante a execución dun programa. En Pascal e nalgunhas outras linguaxes é posible definir nomes para representar constantes.

Cada unha das magnitudes que representa un papel singular e esencial nas teorías físicas. Distínguense as constantes que forman parte do formalismo matemático, das teorías físicas fundamentais, como a velocidade da luz no baleiro c (electromagnetismo e relatividade especial), a constante de Plank h (mecánica cuántica) e a constante de estrutura fina α (electrodinámica cuántica, QED); as constantes que caracterizan as partículas fundamentais, como a carga eléctrica fundamental ou a carga elemental e, a masa en repouso do electrón m e , ou o momento magnético do protón μ p ; e as constantes que, aínda que non correspondan a esta clasificación anterior ou aínda que se expresen en forma de relacións invariables de constantes das dúas primeiras clases, son dun grande interese para a física. O coñecemento exacto ou moi preciso do seu valor permite comparar as predicións teóricas e os resultados experimentais, co que se comproba a validez dunha teoría física; a comparación dos valores das constantes obtidas mediante experimentos de campos diferentes da física permite confrontar as diferentes teorías e calibrar a coherencia mutua; a mellora da determinación dos seus valores estimula a tecnoloxía metrolóxica; as constantes fundamentais poden chegar a ser a base dun sistema de unidades invariante e, literalmente, universal; e a súa exactitude implica a exactitude en todo o resto de medidas experimentais. O valor físico podería non ser tan constante, como propuxo Dirac en 1937; sen embargo, as modificacións nos seus valores que resulten do avance progresivo das técnicas de medida serán, durante moito tempo, moi superiores ás variacións de carácter cosmolóxico.

Trazo ou peculiaridade persistente no curso da actuación dunha persoa.

Elementos que aparecen de forma reiterada nun texto poético para marcar un determinado ritmo. É o caso de figuras de repetición como a anáfora, o paralelismo, a isometría ou a coincidencia na medida dos versos, a rima, os acentos, as estrofas ou as pausas versais. No verso libre, o termo alude á secuencia métrica, composta normalmente por períodos de tres a cinco sílabas, que se repite ao longo dun conxunto de versos no comezo, no medio ou no final dos mesmos.

Conxunto de valores físicos e bioquímicos do medio interno do organismo que, mentres se manteñan nunha marxe determinada, fan posible o mantemento da vida.