cortesía

1. s f

   Calidade de cortés. Na tradición oral recóllense ditos como: “A cortesía custa pouco e vale moito. A cortesía é de quen a dá, e non de quen a recibe. A cortesía é señora do mundo. A cortesía non priva a valentía. A moita cortesía é moitas veces falsía. Cortesía Deus a manda. Despois que eu bebo, quen quere auga?, cortesía e falar ben, custa pouco e viste ben”.

   Ex: A cortesía desa moza é algo que aprendeu da súa familia.

   Sinónimos: corrección, finura. Confrontacións: urbanidade.
2. s f

   Conxunto de normas de comportamento que se seguen no trato social para amosar consideración ou respecto cara a alguén.

   Confrontacións: urbanidade.
3. s f

   Agasallo, cesión ou ofrecemento realizado como mostra de amabilidade.

   Ex: Tras subscribirme enviáronme os dous primeiros exemplares por cortesía da empresa.

4. s f [LING]

   Estratexia racional de comunicación que o falante utiliza para evitar situacións de conflito. Consiste nun uso deferente da lingua.

Refráns

• A cortesía custa pouco e vale moito.
• A cortesía Deus a manda.
• A cortesía é de quen a dá e non de quen a reciba.
• A cortesía é señora do mundo.
• A cortesía non priva a valentía.
• A culler chea quere a boca baleira.
• Á persoa maior non lle respondas Si, senón Si, señor.
• Cortesía e falar ben custa pouco e viste ben.
• Dar un ollo porque ao inimigo lle saquen outro.
• Entre amigos e soldados, comprimentos excusados.
• Non entres de romplón na casa allea; chama dende afora e espera.
• Non metas as mans no prato antes que as meta o teu amo.
• Onde se ha de obedecer é escusada a cortesía.
• Pan adentado non se pon na mesa.
• Pequeno fuches; grande vas; fágoche a cortesía e vólvome atrás.