decoro

Calidade que é necesaria para manter as condicións humanas dunha persoa sen luxos nin excesos.

Respecto ou aceptación dos códigos ideolóxicos, morais e artísticos dunha época ou dun público concretos na creación dunha obra literaria. Segundo Aristóteles o decoro reflectíase tanto no contido da obra e na actuación dos personaxes como no mesmo estilo literario. Os dramaturgos debían prescindir de escenas que atentasen contra a sensibilidade do público, en especial as relacionadas co sexo, a violencia e a morte, e axustar o comportamento e os modos de falar dos personaxes á súa condición social e psicolóxica. Entre os romanos, Cicerón e Horacio herdaron a dobre acepción do decoro aristotélico. Cicerón aplicouno á oratoria e defendeu a adecuación da expresión ao tema e á condición do auditorio. En épocas posteriores, tivo unha gran relevancia na arte dramática dos ss XVI e XVII en Francia, da man de tratadistas como Jean Chapelain ou Hipolyte de La Ménardière, e en España, onde se extremou o seu respecto no relativo á moral sexual e á relixión católica, pero non na escenificación da violencia, resultado do código de honor ou da presión social. A finais do s XVII perdeuse o interese polo concepto que, sen embargo, retomou no século seguinte o teatro neoclasicista e que se esqueceu novamente co romanticismo.