desabrigar

(

v t
Destapar ou quitar a alguén a roupa que o abriga.

Ex: Desabrigou o neno porque tiña calor.
Sinónimos: desacochar, desarroupar. Antónimos: abrigar.
v pron
Sacar a roupa coa que se está abrigado.

Ex: Ó entrar na casa desabrigouse un pouco. De noite desabrigouse e colleu catarro.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO desabrigar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabrigo
desabrigas
desabriga
desabrigamos
desabrigades
desabrigan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabrigaba
desabrigabas
desabrigaba
desabrigabamos
desabrigabades
desabrigaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabriguei
desabrigaches
desabrigou
desabrigamos
desabrigastes
desabrigaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabrigara
desabrigaras
desabrigara
desabrigaramos
desabrigarades
desabrigaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabrigarei
desabrigarás
desabrigará
desabrigaremos
desabrigaredes
desabrigarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabrigaría
desabrigarías
desabrigaría
desabrigariamos
desabrigariades
desabrigarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabrigue
desabrigues
desabrigue
desabriguemos
desabriguedes
desabriguen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabrigase
desabrigases
desabrigase
desabrigasemos
desabrigasedes
desabrigasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabrigar
desabrigares
desabrigar
desabrigarmos
desabrigardes
desabrigaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
desabriga
-
-
desabrigade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabrigar
desabrigares
desabrigar
desabrigarmos
desabrigardes
desabrigaren

Xerundio desabrigando

Participio desabrigado
desabrigada
desabrigados
desabrigadas