desorde

1. s f

   Ausencia de orde material ou dunha disposición material.

   Ex: Hai tanta desorde nesta biblioteca que non atopo ningún libro dos que busco.

   Sinónimos: desarranxo, desorganización. Antónimos: orde.
2. 1. s f

      Funcionamento normal de algo.

   2. desorde de ansiedade [MED]

      Preocupación desmesurada polos acontecementos que teñen lugar na vida, acompañada de alteracións físicas que afectan á respiración ou á tensión muscular.

   3. desorde disociativo / [PAT/PSIC]

      Alteración da personalidade que provoca que o individuo adopte identidades diferentes.

   4. desorde estacional afectivo / [PAT/FISIOL]

      Alteración do sono e do apetito debido a unha produción excesiva de melatonina. É propia dos habitantes das rexións de altas latitudes, onde a insolación é moi feble e os días moi curtos na estación invernal, o que provoca unha secreción excesiva de melatonina.

   5. desorde obsesivo-compulsivo / [PAT/PSIC]

      Enfermidade mental que oscila entre comportamentos violentos e actitudes obsesivas sobre as consecuencias de sucesos pasados.

   6. desorde sexual / [PAT/PSIC]

      Alteración da conduta que inclúe, entre outros, a pedofilia, o masoquismo, o exhibicionismo e o sadismo.

3. 1. s m

      Alteración da orde pública. OBS: Emprégase normalmente en plural.

   2. desordes públicas [DER]

      Delito contra a seguridade interior do Estado que comete o que causa tumulto ou perturba gravemente a orde pública, sexa en lugares oficiais ou en actos públicos oficiais ou privados. Cometen este delito os que alteran a orde provocando lesións ou vexacións ás persoas, producindo desperfectos nas propiedades, obstaculizando vías públicas, ocupando edificios, causando desperfectos nas liñas de comunicación ou perturbando o funcionamento dos servicios públicos.

Refráns

• A desorde é pai da orde.
• Quen anda ao revés, anda o camiño máis dunha vez.
• Todo anda ao revés: abaixo a cabeza e arriba os pes.