desunir

(< des- + unir)

v t
Separar cousas que estaban xuntas.

Ex: As dúas cousas estaban tan xuntas que foi imposible desunilas.
Antónimos: unir.
v t
Facer que dúas ou máis persoas se separen ao provocar discordias entre elas.

Ex: Os cartos da herdanza desuniron a familia.
Sinónimos: dividir. Antónimos: unir.
v pron
Deixar de estar unida unha cousa ou separarse das partes coas que formaba un todo.

Ex: O mecanismo non funcionou porque se desuniron as pezas que o formaban.
v pron
Pórse a mal dúas ou máis persoas.

Ex: Desuniuse do grupo porque non tiña as mesmas ideas.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO desunir

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desuno
desunes
desune
desunimos
desunides
desunen

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desunía
desunías
desunía
desuniamos
desuniades
desunían

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desunín
desuniches
desuniu
desunimos
desunistes
desuniron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desunira
desuniras
desunira
desuniramos
desunirades
desuniran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desunirei
desunirás
desunirá
desuniremos
desuniredes
desunirán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desuniría
desunirías
desuniría
desuniriamos
desuniriades
desunirían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desuna
desunas
desuna
desunamos
desunades
desunan

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desunise
desunises
desunise
desunisemos
desunisedes
desunisen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desunir
desunires
desunir
desunirmos
desunirdes
desuniren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
desune
-
-
desunide
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desunir
desunires
desunir
desunirmos
desunirdes
desuniren

Xerundio desunindo

Participio desunido
desunida
desunidos
desunidas