disentir

(< lat dissentīre)

v i
Ter ou manifestar unha opinión distinta ou contraria sobre algo respecto a outros.

Ex: Aquel home era o único que disentía da opinión xeral. Nas cuestións fundamentais sempre disentes de min.
Sinónimos: discrepar, diverxer. Antónimos: asentir.
v i
Estar en desacordo unha cousa con outra.

Ex: As súas palabras disentían da súa forma de pensar.
Sinónimos: discrepar, diverxer.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO disentir

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles disinto
disentes
disente
disentimos
disentides
disenten

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles disentía
disentías
disentía
disentiamos
disentiades
disentían

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles disentín
disentiches
disentiu
disentimos
disentistes
disentiron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles disentira
disentiras
disentira
disentiramos
disentirades
disentiran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles disentirei
disentirás
disentirá
disentiremos
disentiredes
disentirán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles disentiría
disentirías
disentiría
disentiriamos
disentiriades
disentirían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles disinta
disintas
disinta
disintamos
disintades
disintan

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles disentise
disentises
disentise
disentisemos
disentisedes
disentisen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles disentir
disentires
disentir
disentirmos
disentirdes
disentiren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
disinte
-
-
disentide
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles disentir
disentires
disentir
disentirmos
disentirdes
disentiren

Xerundio disentindo

Participio disentido
disentida
disentidos
disentidas