elevación
(< lat elevatĭōne)
-
s
f
Acción de elevar ou de elevarse.
-
s
f
Parte máis alta dunha cousa con respecto ao que a circunda.
Ex: O terremoto produciu unha elevación no terreo.
Antónimos: depresión. -
s
f
Calidade de elevado, especialmente en sentido espiritual.
Ex: A elevación dos seus sentimentos convertíano nun ser superior.
-
s
f
[ESPECT]
Técnica coreográfica introducida no ballet no s XVIII que consiste na creación dun efecto de ingravidez por medio de saltos e doutros movementos complementarios.
-
s
f
[DEP]
Parte da acción do salto de altura que se inicia cando o atleta perde o contacto co chan. Tamén se lle chama voo.
-
s
f
[DEP]
En ximnasia, movemento lento dos membros superiores ou inferiores que se separan do eixe principal para poder colocarse de fronte ou de costado sobre o nivel da articulación correspondente.
-
s
f
[MAT]
Proxección ortogonal dunha figura ou dun corpo sobre o plano vertical dun sistema de dous planos, onde o outro é horizontal.
-
s
f
[RELIX]
-
Xesto que consiste en presentar unha ofrenda á divindade. Descubriuse nas ánforas orientais e no canon romano.
-
Xesto que na misa romana consiste en amosar a hostia e o cáliz para a veneración dos asistentes. Introduciuse no s XIII.
-
Parte da misa na que se leva a cabo esta acción.
-