encarar

(< cara)

v t
Colocar fronte a fronte dúas cousas, dous animais ou dúas persoas.

Ex: Encarou os cadros do corredor para crear sensación de simetría. Encararon os cans para que pelexaran. Encarei a María e a Miguel na mesa para que falasen.
Sinónimos: enfrontar.
v t
Presentar unha actitude de firmeza ante un problema tentando solucionalo.

Ex: Encarou o embargo da casa sen un só choro.
v pron
Poñerse unha persoa fronte doutra mirándoa atentamente, normalmente para retala ou para discutir algo. OBS: Con este significado rexe preposición con.

Ex: Encarouse co xefe por mor das súas diferencias.
v pron
Enfrontarse a unha situación difícil co obxecto de lle buscar solución.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO encarar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encaro
encaras
encara
encaramos
encarades
encaran

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encaraba
encarabas
encaraba
encarabamos
encarabades
encaraban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encarei
encaraches
encarou
encaramos
encarastes
encararon

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encarara
encararas
encarara
encararamos
encararades
encararan

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encararei
encararás
encarará
encararemos
encararedes
encararán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encararía
encararías
encararía
encarariamos
encarariades
encararían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encare
encares
encare
encaremos
encaredes
encaren

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encarase
encarases
encarase
encarasemos
encarasedes
encarasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encarar
encarares
encarar
encararmos
encarardes
encararen

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
encara
-
-
encarade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encarar
encarares
encarar
encararmos
encarardes
encararen

Xerundio encarando

Participio encarado
encarada
encarados
encaradas