escuadrón
(< escuadra)
-
s
m
[BÉL]
Conxunto de xente armada e ordenada para participar nun combate ás ordes dun capitán.
-
s
m
[BÉL]
Unidade táctica e administrativa da cabalería que apareceu nos distintos exércitos durante o s XVI. Dende o s XVIII constituíuse como parte dun rexemento de cabalería, e dividiuse á súa vez en seccións denominadas compañías.
-
s
m
[BÉL]
Unidade de combate da infantería española de formación compacta, constituída no s XVI e formada por uns 6.000 piqueiros. Conservou as súas características durante os ss XVI e XVII, pero no s XVIII esta unidade reduciuse a uns 3.000 piqueiros, divididos en compañías de 500 homes.
-
s
m
[BÉL]
Unidade de tropas mecanizadas que inclúe, entre outros, os carros de combate.
-
s
m
[BÉL]
Unidade táctica fundamental das forzas aéreas dotada dun número de avións variable segundo os países e que posúe capacidade administrativa e operativa.