espazo

Extensión, fóra da atmosfera terrestre, en que se sitúan os astros. OBS: Nesta acepción tamén recibe o nome de espazo sideral e espazo cósmico.

Sector da atmosfera comprendido entre a superficie terrestre é o límite practicable pola navegación aérea sobre o que se prolonga a soberanía territorial dun Estado.

Espazo que contén os planos das órbitas que percorren os planetas arredor do Sol.

Porción delimitada da extensión que conteñen todos os corpos existentes.

Extensión que ocupa un corpo.

Medio en que se desenvolven os procesos xeográficos (relacións entre os fenómenos físicos e o home); en sentido amplo, a totalidade da superficie terrestre. Desde un punto de vista descritivo, divídese en zonas, áreas e rexións, segundo os criterios que se adopten para definir esa división. Constitúe un elemento indispensable nas análises dos fenómenos humanos (sociais, económicos, históricos, etc).

Espazo necesario para o desenvolvemento dun individuo ou dunha comunidade.

Política medioambiental.

Distancia que existe entre dous corpos ou lugares.

Separación que hai entre as liñas dun texto.

Separación entre as letras ou as palabras que conforman unha liña nun texto.

Peza metálica de diversos grosores coa que se separan palabras e letras e se xustifican as liñas.

Separación existente entre dúas liñas consecutivas do pentagrama.

Forma ou estrutura imaxinada loxicamente, á que pertencen todas as figuras que se estudan nunha determinada teoría e onde se realizan todas as operacións ou construcións que nela se desenvolven.

Espazo medible en que está definida unha probabilidade P(Ω,Q,P).

Carácter dun conxunto A respecto a un espazo vectorial E, co que se pode definir unha aplicación E´A → A tal, que para todo par (•,a), onde • pertence a E e a pertence a A, lle corresponda o elemento •+a de A. Esta aplicación ten que verificar as propiedades seguintes:
1)(u+•)+a=u(•+a)
2)ß+a=a
3)dados os elementos a e b de A, existe un único ï de E tal que ï+a=b
Estúdiase dentro do contexto da xeometría analítica.

Espazo que satisfai o axioma de Borel-Lebesgue.

Espazo topolóxico en que se cumpre a propiedade de que, dado un recubrimento aberto calquera do espazo, hai unha sobrecubrición finita. O teorema de Tikhonov afirma que o produto de espazos compactos é un espazo compacto.

Espazo topolóxico onde toda sucesión de Cauchy converxe desde un punto do espazo.

Espazo topolóxico que non se pode expresar como a reunión disxunta de dous subespazos abertos non baleiros. Todos os espazos topolóxicos arco-conexos, nos que dados dous puntos do espazo hai un arco da curva que os une, son conexos.

Espazo das formas lineais sobre un espazo vectorial.

Conxunto Ω de todos os acontecementos posibles na realización dun experimento aleatorio. Tamén se coñece co nome de universo.

Espazo de Euclides.

Conxunto de funcións dotado dunha estrutura topolóxica.

Par (Ω,Q) determinado por un espazo mostral Ω e unha σ-álxebra Q, que é unha familia de subconxuntos de Ω pechada polas operacións de inserción, de unión e de conxunto complementario ou diferencia.

Espazo topolóxico que ten a topoloxía definida por medio dunha distancia.

Conxunto de clases de equivalencia, P, de puntos de Rn+1-{0}, onde Rn+1 é un espazo vectorial de dimensión n+1, obtidas pola relación: dous puntos x e x’ están relacionados se están aliñados coa orixe. O seu estudo pertence á xeometría proxectiva.

Grupo abeliano E en que hai definida unha lei de composición externa con elementos dun corpo K, K´E → E tal, que ao par (λ,e) lle corresponde o elemento e, e se cumpren as propiedades (λ+μ)e=λe+μe, λ(e+f)=λe+λf, λ(μe)=(λμ)e, e 1e=e. Os elementos de E chámanse vectores, e os elementos de K, escalares. Calquera vector de E que se poida expresar da forma x=λ1 v1+λ2 v2 +...λkvk chámase combinación lineal dos vectores v1,...,vk, e forma un subespazo vectorial de E chamado subespazo xerado polos xeradores do subespazo. Un sistema de vectores {vi }, onde i ∈ I , chámase linealmente independente se non existe ningunha combinación lineal non nula dos seus elementos que sexa igual a cero. Un conxunto de xeradores do espazo E que sexan linealmente independentes recibe o nome de base. Pódese demostrar que todo espazo vectorial admite unha base e que todas as bases dun espazo vectorial teñen o mesmo cardinal, e en particular, se son finitas, todas teñen o mesmo número de elementos. Este número é a dimensión do espazo. Calquera vector se pode expresar en función da base en forma de combinación lineal, e a expresión é única. Os coeficientes que forman parte da combinación lineal son as compoñentes do vector na base dada. Se E e F son dous espazos vectoriais, unha aplicación f: E → F chámase lineal ou morfismo se verifica f(x+y)=f(x)+f(y) e f(λx)=λf(x) para calquera x, y pertencente a E e para todo λ pertencente a K. O conxunto de elementos de E que teñen imaxe nula na aplicación chámase núcleo do morfismo f (Nuc f ou Ker f) e é un subespazo de E. O conxunto de elementos de F que son imaxe dalgún elemento de E chámase imaxe de f (Im f) e é un subespazo de F. No caso que E e F sexan de dimensión finita, as imaxes dos vectores dunha base e1,...,en de E xeran Im f, e a dimensión de Im f que é o número de vectores f(e1),...,f(en) linealmente independentes chámase rango da aplicación lineal. Os vectores f(ei) pódense escribir en forma de matriz. Para atopar a imaxe dun vector nunha aplicación lineal, pódese multiplicar a matriz da aplicación pola matriz columna formada polas compoñentes do vector na base correspondente. Cando se intenta aplicar este método para atopar a antiimaxe dun vector, chégase ao estudo dos sistemas de ecuacións lineais. As aplicacións lineais do espazo vectorial E sobre o corpo K chámanse formas lineais e constitúen un espazo vectorial chamado dual do espazo E (E’ ou E*). Se o espazo ten dimensión finita, a dimensión do espazo dual coincide coa do espazo E. No caso de dimensión finita, as formas lineais están representadas por matrices dunha soa fila e n columnas. A parte da álxebra que estuda a estrutura do espazo vectorial chámase álxebra lineal. A súa orixe ten lugar na xeometría analítica, que empezou a desenvolver Descartes, aínda que Fermat xa a insinuara. Pero ata Gauss non apareceu a suma de vectores do espazo euclidiano perfectamente manexada, e ata Grassmann, Möbius e Hamilton non se estableceu o concepto abstracto de espazo vectorial. Gauss estudou tamén espazos vectoriais de dimensión superior a tres, pero non foi ata Cayley e Grassmann que este estudo se fixo prescindindo de cuestións de interpretación.

Espazo vectorial real ou complexo cunha topoloxía en que son continuas as operacións de espazo vectorial.

Espazo vectorial dotado dunha norma.

Espazo topolóxico en que, dados dous espazos pechados disxuntos, existen dous espazos abertos tamén disxuntos que os conteñen.

Espazo vectorial dotado dunha orientación.

Espazo vectorial E definido sobre o corpo complexo L en que está definida unha forma hermitiana positiva non dexenerada. O seu nome débese ao feito de que a partir deste espazo se define o espazo de Hilbert mediante un proceso de compleción.

Conxunto X en que tivo lugar unha topoloxía. Os conxuntos da familia dada chámanse abertos e os seus complementarios, pechados. Algúns espazos topolóxicos teñen a súa topoloxía definida por medio dunha distancia. Son exemplos disto a recta real O e os espazos euclidianos de dimensións superiores On. Tamén se pode definir o concepto de espazo cociente por unha relación de equivalencia e o concepto de produto de calquera familia de espazos topolóxicos.

Lugar xeométrico das posibles posicións onde se pode formar a imaxe dun obxecto mediante un sistema óptico.

Lugar xeométrico das posibles posicións onde se pode situar o obxecto dun sistema óptico para podelo observar mediante este sistema.

Marco, ou marcos, en que se desenvolven os acontecementos e que en si mesmo configura o mundo ou mundos literarios en que se sitúa a acción, os personaxes e os conflitos. Na maioría dos textos dramáticos, este espazo aparece determinado de forma explícita nas indicacións espaciais e temporais que anteceden e acompañan os diálogos. Noutras ocasións, o mundo dramático está implícito nos diálogos dos personaxes, que o van configurando segundo progresa a acción. Nalgunhas propostas máis avanzadas o espazo presenta un grao considerable de abstracción. Con independencia da súa concreción textual, trátase dun espazo virtual que os lectores e lectoras van construíndo no acto da lectura.

Sitio onde ten lugar a representación e que habitualmente contén un espazo para o traballo do elenco e un espazo para a contemplación dese traballo por parte do público, aínda que nalgúns espectáculos de rúa e mesmo de interior, eses dous espazos están en permanente transformación, como acontecía cos grandes espectáculos comunitarios medievais ou de teatro de rúa. Presenta unha evolución permanente desde Grecia e Roma. O Renacemento comezou a configurar un novo marco de comunicación e recepción que derivou nos teatros á italiana, que a burguesía adaptou ás súas necesidades de lecer e entretemento. Contra finais do s XIX, xa existía en Europa unha considerable variedade de espazos teatrais que ían desde a taberna en que se representaban pequenas escenas de moi diversa temática, ata os teatros de ópera.

Concreción escénica do espazo dramático en que viven os personaxes, transcorre a acción e se desenvolven situacións e conflitos. Pode ter entidade física, a partir da creación escenográfica e doutros elementos propios da plástica teatral, ou ser suxerido por moi diversos medios, desde a música e a iluminación, ata os diálogos e o discurso dos personaxes. Cada corrente artística configura unhas liñas xerais desde as que se deseña e constrúe o espazo escénico, como a escena naturalista, simbolista, expresionista, épica, minimalista ou hiperrealista.

Espazo de disco que un sistema operativo ou unha aplicación utilizan como substitución da memoria adicional.

Cantidade de memoria libre para gardar información dentro dun sistema.

Zona dunha páxina web que se deixa baleira para permitir un descanso da atención e da vista.

Zona dunha páxina web sobre a que se atrae a atención.

Espazo virtual construído cunha técnica de síntese de imaxe que posúe as tres dimensións do espazo natural, de tal xeito que os obxectos que se ven nel se asemellan aos reais.

Capacidade de almacenamento da que se dispón nun servidor de páxinas web para dispoñer nel información consultable a través da Internet.