espiritualismo

Doutrina que formula que o espírito é unha realidade substancial e, ao mesmo tempo, o substrato último das cousas e do mundo. Afirma tamén que na base espiritual do mundo prodúcese simultaneamente a inconsciencia total e a consciencia máis absoluta. Desenvolveron sistemas espiritualistas monistas G. W. Leibniz e R. H. Lotza, mentres que R. Descartes desenvolveu un espiritualismo dualista e G. Berkeley, un espiritualismo inmaterialista.

Doutrina que afirma a primacía do espírito na explicación das funcións psíquicas.