Espronceda y Delgado, José de

Escritor. Discípulo de Alberto Lista, foi un dos representantes do romanticismo español. De tendencias liberais, despois da execución de Riego (1823) fundou, xunto con Patricio de la Escosura e outros, a sociedade secreta Los Numantinos, feito polo que o confinaron nun convento de Guadalajara. Recobrada a liberdade, fuxiu a Lisboa e despois a Londres, onde participou nas actividades políticas dos exiliados. En 1830 viviu as xornadas de xullo en París e pasou os Pireneos coa fallida expedición de Chapalangarra. Volveu a Londres e, amnistiado, dirixiuse a Madrid, onde ingresou na garda real. Así mesmo, foi secretario da legación diplomática na Haia e deputado a Cortes en Almería. As súas actividades revolucionarias recluírono en Cuéllar -onde escribiu a novela histórica Sancho Saldaña (1834)-, máis tarde en Badajoz e, ao rebelarse contra o goberno de Toreno (1835), tivo que esconderse. Prolífico articulista, cofundou o xornal El Pensamiento e colaborou con asiduidade na prensa da época (La Revista Española, El Español, etc). En 1836 publicou La canción del pirata, defensa da liberdade e da rebeldía contra o sistema establecido, e no volume Poesías (1840) incluíu El estudante de Salamanca, obra publicada en El Español (1836) e El Museo Artístico y Literario (1837). No poema inacabado El diablo mundo inclúe o Canto a Teresa inspirado en Teresa Mancha e, ademais, escribiu as pezas dramáticas Ni el tío ni el sobrino e Amor venga sus agravios, escritos respectivamente en colaboración con Ros de Olano e Moreno López, e Blanca de Borbón.

Cronología