falanxe
(< lat phalānge < gr ϕάλαγξ)
-
s
f
-
[HIST]
Formación de combate da infantería grega constituída en Macedonia por Arquelao e Filipo II, que lle proporcionaron a súa estrutura tradicional con dezaseis ringleiras de homes armados con longas lanzas. Alexandre o Grande fíxoa máis lixeira e móbil e reduciuna a oito ringleiras. O seu carácter compacto fíxoa invencible nas chairas, pero sucumbiu diante da lexión romana en Pidna (168 a C) polo accidentado do terreo.
-
Calquera corpo de tropas numerosas.
-
[HIST]
-
s
f
[POLÍT]
Organización política de carácter autoritario e estrutura paramilitar.
-
s
f
Conxunto de persoas unidas nunha certa orde para acadar un determinado fin.
-
s
f
[ANAT]
-
Cada un dos pequenos ósos alongados que forman o esqueleto dos dedos da man ou do pé.
-
Óso situado entre o metacarpiano, no caso da man, ou o metatarsiano, no caso do pé, e a falanxina.
-
-
s
f
[POLÍT]
Unidade laboral integrada polas familias que habitan un falansterio.