Fernando VII o Desexado

Rei de España (1808; 1814-1833), fillo de Carlos IV e de María Luísa de Parma. Durante o reinado do seu pai dirixiu a oposición ao ministro Godoy e liderou a revolta coñecida como Motín de Aranjuez que provocou a destitución de Godoy e a abdicación de Carlos IV no seu favor (1808). Coa arbitraxe entre pai e fillo promovida por Napoleón e convocados en Baiona, devolveu a coroa a Carlos IV, que á súa vez lla entregou a Napoleón Bonaparte (abdicacións de Baiona). Foi enviado ao castelo de Valençay, desde onde seguiu o desenvolvemento da guerra contra Napoleón. Rematada esta, volveu a España (marzo de 1814), e desde València e co apoio dos asinantes do Manifesto dos Persas, promulgou o decreto que invalidaba toda a obra constitucional das Cortes de Cádiz. Non obstante, os primeiros anos do seu reinado estiveron salpicados por diversas revoltas, encamiñadas a resucitar a Constitución de 1812, e pola insurrección das colonias americanas. Os intentos liberais non triunfaron ata o ano 1820, no que houbo de aceptar a Constitución de Cádiz, que daba paso ao Trienio Constitucional, etapa enturbada pola oposición ultraconservadora (Rexencia de Urgell). A intervención estranxeira, decidida no Congreso de Verona (1822) e materializada no exército francés dos Cen Mil Fillos de San Luís, restaurou a monarquía absoluta e, sostido pola Santa Alianza e polo apoio francés, puido comezar unha nova etapa absolutista, coñecida como a Década Ominosa. O despotismo, sen embargo, non resultou tan severo como desexaban os máis conservadores, e os últimos anos do reinado houbo diversas revoltas, tanto de conservadores como de liberais. Casou con María Antonia de Nápoles, coa súa sobriña Isabel de Portugal, con Xosefa Amalia de Saxonia e, en 1829, con outra sobriña, María Cristina de Nápoles, da que tivo dúas fillas, a futura Isabel II e María Luísa Fernanda. En 1830 promulgou a Pragmática Sanción, aprobada polas Cortes en 1789, coa que quedaba derrogada a Lei Sálica, permitindo que a súa filla Isabel fose recoñecida como herdeira ao trono. Isto provocou un preito sucesorio á súa morte, entre os partidarios do seu irmán, o infante de España Carlos María Isidro de Borbón, coñecidos como carlistas, e os de Isabel.

Cronología