Gaudí i Cornet, Antoni

Arquitecto. Nacido nunha familia de caldeireiros, chegou a Barcelona en 1870 para estudar arquitectura, onde tamén traballou en diferentes estudios de arquitectos e de mestres de obras. A súa produción pódese dividir en catro etapas. A primeira delas desenvolveuse entre 1878, ano no que se titulou, e 1882. Caracterizouse pola súa comuñón co ideario cooperativista, as obras desta época son de carácter urbano e social. Colaborou con Josep Fontserè no parque da Cidadela, proxectou farois e un posto de flores con quiosco e urinario, e construíu a fábrica e dous edificios de vivendas da cooperativa L’Obrera Mataronense. A etapa central da súa obra estendeuse entre 1883, data na que lle encargaron o templo da Sagrada Familia (ata o 1900). Caracterizouse polo esforzo por superar os estilos históricos e conseguir unha plástica e unhas formas estruturais propias, aspectos básicos do seu estilo. Foron anos de intensa actividade en que coñeceu a Eusebi Güell i Bacigalupi e nos que construíu a casa Vicens (1883-1885), o Capricho de Comillas (1883-1885), os pavillóns Güell (1884-1887), o Palau Güell (1886-1891), o palacio episcopal de Astorga (1888-1894), o colexio das Teresianas (1888-1890), a Casa de los Botines en León (1891-1894) e a casa Calvet (1898-1894). Nesta etapa fixo unha utilización libre e persoal da arte musulmá e dos estilos gótico e barroco, cun especial desenvolvemento de todos os oficios e as artes aplicadas, e inventou unha cantidade considerable de mecanismos, de sistemas e de elementos arquitectónicos. Caracterizouse tamén pola rigorosa execución material dos proxectos e polos acabados dos interiores. Desde 1900 ata 1917 desenvolveu o seu estilo máis propio coa construción do parque Güell (1900-1914), a reforma da casa Batlló (1904-1906), a igrexa da colonia Güell (1908-1915), a casa Milà, coñecida como La Pedrera (1906-1910) e as escolas da Sagrada Familia. Desde 1918 ata a súa morte accidental, foi atropelado por un tranvía, dedicouse á Sagrada Familia na busca dunha síntese figurativo-estrutural que, en forma dun xeometrismo superior, desenvolveu no cuarto proxecto das naves do templo e aplicou na finalización das torres da fachada do Naixement. Home dunha profunda e intensa relixiosidade, dun profundo civismo e dun grande amor ao seu pobo e á súa terra, foi unha figura capital dentro do complexo movemento do modernismo. Puxo fin á arquitectura historicista e ecléctica pero non chegou á formulación da arquitectura do s XX baseada nos novos contidos e nas novas formas de vida e de organización social. Traballou só e sen contacto coas vangardas artísticas.

Cronología