grave
(< lat grave ‘pesado’)
-
adx e s
m
[FÍS]
Aplícase ao corpo sometido á gravidade.
-
adx
-
Que é importante, transcendente ou que pode ter consecuencias prexudiciais.
Ex: Reuníronse para tratar dos graves sucesos acontecidos durante a manifestación. Debe tomar unha grave decisión. A grave situación da empresa precisa a axuda de todos.
Confrontacións: difícil. -
Aplícase a situacións ou accións que son susceptibles de ter algún perigo ou dano.
Ex: Superou unha grave enfermidade. Está nunha situación grave.
-
-
adx
-
Que expresa dignidade, respecto ou seriedade.
Ex: O arcebispo destacaba entre o resto polas súas ricas roupas e o seu aspecto grave.
-
Aplícase ao estilo de carácter serio e elevado.
Ex: Tratou o tema da ética e da moral cun estilo grave.
-
-
adx
[FÍS/LING]
Aplícase ao son que no seu espectro acústico presenta unha concentración de enerxía nas frecuencias baixas. Segundo R. Jakobson, son graves os fonemas consonánticos labiais e velares, cun resoador largo e ben compartimentado, que se opoñen aos palatais e dentais, chamados agudos.
-
adx e s
m
[MÚS]
-
Nome que se aplica a algúns movementos lentos dunha sonata, dunha sinfonía, etc. Na música francesa do s XVII e XVIII adoitaba ser o principio do primeiro movemento, seguido dun allegro.
-
Nome que se dá aos sons inferiores da escala nun instrumento ou na voz.
-
-
adx
[LING]
Aplícase ao signo diacrítico (`) que, por exemplo, en francés indica, combinado cunha vogal e, a vocal aberta [ɛ] (dès), ou en combianción con a, u distingue homónimos (où/ou). Foi J. Silvinus quen o empregou por primeira vez en 1531.
-
adx e s
[LING]
paroxítono.
-
s
m
[NUMIS]
Moeda portuguesa de billón acuñada durante o reinado do Rei Fernando I (1367-1383), cun valor de tres diñeiros de lei e un peso de 1,95 g.