harmónico -ca

Aplícase aos sons secundarios ou concomitantes nos que se descompón un son musical. Prodúcense en forma de serie ascendente que soa xuntamente co son fundamental; a miúdo non son identificables, agás por expertos, ou non son percibidos, por mor da súa debilidade.

Nome que, nun órgano, recibe un conxunto de tubos que teñen orificios que ocasionan unha división na columna de aire en vibración, que emite sons á octava ou á duodécima do son fundamental.

Cada un dos termos da serie de Fourier dunha función (análise de Fourier). O termo da serie, de frecuencia máis baixa, denomínase harmónico fundamental ou primeiro harmónico, termo que corresponde ao valor n=1 do índice de sumatorio; e os outros termos denomínanse harmónicos ou harmónicos do fundamental, por exemplo, o termo que corresponde ao valor n=k do índice de sumatorio é o K-ésimo harmónico ou harmónico de orde k. Todos os harmónicos admiten unha expresión sinuidal. As frecuencias dos harmónicos son múltiplos da frecuencia do harmónico fundamental, e fálase, ao considerar as frecuencias, da frecuencia fundamental e dos seus harmónicos.

Membro acústico simple que se integra con outros mediante unhas leis regulares para determinar unha onda composta. A fala humana maniféstase basicamente por ondas compostas, o seu primeiro harmónico cualifica o ton fundamental de cada individuo.

Aplícase ao dobramento que ten todos os estratos igualmente deformados de xeito que conservan o paralelismo. Só se produce se as capas son, máis ou menos, da mesma consistencia.