hermenéutica

Arte de interpretar os textos, especialmente os sagrados, para determinar o seu verdadeiro significado.

Método que se debe seguir para a interpretación dos téxtos bíblicos.

Teoría da interpretación de textos e do discurso filosófico. Adquiriu importancia trala Reforma, cando os protestantes tiveron a necesidade de interpretar a Biblia de xeito rigoroso. Aínda que o seu introdutor foi G. F. Maier, as obras que máis influencia tiveron foron as do teólogo protestante F. Schleiermacher. No s XX a importancia da hermenéutica veu determinada polos traballos de W. Dilthey, M. Heidegger e H. G. Gadamer. W. Dilthey foi quen estendeu a hermenéutica ao entendemento de todos os comportamentos e produtos humanos e quen postulou a existencia do círculo hermenéutico. M. Heidegger buscou o seu fundamento, posto que se a hermenéutica é o método das ciencias do espírito, é porque o seu sentido específico é a análise da existencialidade da existencia. En cambio, para H. G. Gadamer o acto de comprensión aparece como froito dunha dialéctica entre os prexuízos e o resultado do mesmo acto. Pódense distinguir as tendencias hermenéuticas positivas, como as dos seguidores de H. G. Gadamer, que a toman como fundamento dunha filosofía da comunicación social (K. O. Apel e J. Habermas), e as tendencias hermenéuticas negativas, como a da decontrución francesa creada á sombra de M. Heidegger.