inducir

(

v t
Levar a alguén a realizar algunha acción. OBS: Emprégase seguido da preposición a.

Ex: Todo o exposto induciuno a pensar que estaba errado.
v t
1. [FILOS]
  Ascender loxicamente desde o coñecemento dos fenómenos, feitos ou casos á lei ou principio xeral que os contén ou que se efectúa en todos eles.
2. Chegar a unha idea ou coñecemento a partir doutros.
  
  Ex: Das súas contraditorias palabras induzo que é un falso testemuño.
v t [FÍS]
Producir fenómenos de indución.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO inducir

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles induzo
induces
induce
inducimos
inducides
inducen

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles inducía
inducías
inducía
induciamos
induciades
inducían

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles inducín
induciches
induciu
inducimos
inducistes
induciron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles inducira
induciras
inducira
induciramos
inducirades
induciran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles inducirei
inducirás
inducirá
induciremos
induciredes
inducirán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles induciría
inducirías
induciría
induciriamos
induciriades
inducirían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles induza
induzas
induza
induzamos
induzades
induzan

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles inducise
inducises
inducise
inducisemos
inducisedes
inducisen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles inducir
inducires
inducir
inducirmos
inducirdes
induciren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
induce
-
-
inducide
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles inducir
inducires
inducir
inducirmos
inducirdes
induciren

Xerundio inducindo

Participio inducido
inducida
inducidos
inducidas