Ionesco, Eugéne

Dramaturgo romanés. Con La cantatrice chauve (1950) inaugurou o que se deu en chamar teatro do absurdo, concretado en Les chaises (1952), Amédée ou comment s’en débarrasser (1954) e Le nouveau lacataire (1957). O pouco éxito que obtiveron estas obras foi compensado polo que acadaron, posteriormente, Rhinocéros (1959), Le roi se meurt (1962) e Le soif et la faim (1965). As primeiras, de xogo poético, gratuíto, fomentaban o elemento dramático sobre unha ausencia de asociación de ideas e de argumento inidentificable por un público desprevido. Nas seguintes aparece xa unha ideoloxía, uns símbolos, un gusto pola moral e a meditación filosófica, apreciables, sobre todo, en Jeux de massacre (1970) e Macbett (1972).

Cronología