itálico -ca

Relativo ou pertencente á Italia antiga.

Aplícase á escola filosófica de Pitágoras, establecida no S da Península Itálica.

Habitante da Italia centro meridional, na Angüidade, agás os habitantes de Puglia, os etruscos e os italiotas.

Aplícase ás linguas faladas en Italia antes da conquista total do país por Roma. Este grupo comprendía, á súa vez, dous subgrupos: o oscoumbro e o latinofalisco. O primeiro estaba formado polo osco e polo umbro, xa desaparecidos, e o segundo, polo latín, que só se conserva como lingua oficial na Igrexa Católica, e o falisco tamén desaparecido. Durante os ss V e IV a C, os máis importantes foron o latín, o osco e o umbro.

Conxunto de privilexios outorgados ás cidades e colonias romanas situadas fóra de Italia.