Menéndez Pelayo, Marcelino

Historiador. Foi discípulo en Barcelona de Llorens i Barba e de M. Milà i Fontanals (1871-1873). Doutorouse en Madrid (1873-1875), onde permaneceu impermeable ao krausismo imperante. Na súa Historia de los heterodoxos españoles (3 volumes, 1880-1882) incluíu homes de fronteira ideolóxica, como os erasmistas, os filoxansenistas e os regalistas. Todos os consideraron como marxinais na verdadeira cultura hispánica, que el identificaba coa estritamente ortodoxa, e probou todo o contrario, que estes representaban unha parte salientable desta cultura. Despois de publicar esta obra gañou a cátedra de Literatura Española na Universidad de Madrid (1878). Cómpre mencionar o seu afervoado nacionalismo español, que destacaba o “xenio da raza” operando sobre a tradición romana e cristiá. Afiliado á Unión Católica de A. Pidal i Mon, en 1883 foi deputado liberal-conservador polas Illes Balears. En 1891 foi elixido deputado por Zaragoza, e desde 1893, senador. A súa obra capital foi Historia de las ideas estéticas en España (cinco volumes, 1883-1891). Antes de rematar esta obra xa comezara a monumental edición das Obras de Lope de Vega (15 volumes, 1890-1913) e a Antología de poetas líricos castellanos (13 volumes, 1890-1908), onde enxuizou no primeiro volume a poesía galega medieval; seguida de Antología de poetas hispanoamericanos (catro volumes, 1893-1895). Director da Biblioteca Nacional desde 1898, iniciou só a publicación da súa Bibliografía hispano-latina clásica e redactou os Orígenes de la novela (4 volumes, 1905-1915). Foi membro da Real Academia Española e da Real Academia de la Historia.

Cronología