observador -ra

(< lat observātōre)

adx e s
Que ou quen observa.
s
1. Persoa que asiste a unha asemblea, reunión, congreso ou concilio sen dereito a intervir nos debates, senón unicamente para presenciar o seu desenvolvemento e para dar conta ao seu goberno ou a quen o comisionou.
  
  Ex: O asesor da empresa foi á reunión en calidade de observador.
2. Persoa encargada de observar unha situación económica, política ou social.
  
  Ex: Os observadores internacionais informaron á ONU de que a situación era caótica.
s [BÉL]
1. Militar que ten por misión observar os obxectivos e as posicións do inimigo e corrixir o tiro das armas propias.
2. Militar agregado a unha unidade diferente da súa ou a un exército estranxeiro para recoller información sobre as súas actividades.
s m [TECNOL]
Subsistema que efectúa a observación ou estimación das variables de estado dun sistema.

Palabras veciñas