oidor -ra
oidor -ra
(< oír)
-
adx
Que oe.
-
s
m
[HIST]
Xuíz ou maxistrado das audiencias ou chancelarías revestido de autoridade para oír a exposición de feitos xudiciais ou económicos e realizar un ditame sobre eles. Xurdiron en 1371 na curia de Castela.