ornamento

Elemento que se utiliza para embelecer unha cousa ou persoa.

Conxunto de notas, improvisadas ou previstas, que figuran nunha partitura musical como engado ou embelecemento dunha liña melódica, sen alterala. O ornamento pode ir indicado por signos na partitura ou estar completamente escrito no texto musical, e pode ser melódico, cando se aplica a notas individuais, ou de transición, cando se aplica a toda a melodía.

estidos propios dos ministros do culto cos que se revisten durante as celebracións litúrxicas. Non se atoparon propiamente no cristianismo ata o s V. A introdución de novas modas coa invasión dos pobos xermánicos estivo na base das prescricións eclesiásticas (ss VII-VIII) sobre o mantemento dos antigos vestidos romanos para o culto. A actual diferenciación dos vestidos litúrxicos apareceu no s XI segundo os diversos graos da orde sagrada. A evolución das formas, debida aos bordados e as pedrerías, provocou que os vestidos fosen ornamentos e perderan a flexibilidade e incluso a mesma forma (s XII). Contemporaneamente volveuse ás formas antigas e nalgunhas comunidades propugnouse a súa abolición. A pesar dunha certa marxe de liberdade en canto ao uso, a forma e a cor, os ornamentos para a misa son: amito, alba, cíngulo, estola e casula ou túnica. O diácono leva a dalmática no canto da casula e nos oficios pontificais, o bispo leva ademais a mitra e o báculo. Noutras accións litúrxicas utilízase o roquete ou sobrepeliz e a capa pluvial. A casula, a estola, a dalmática e a capa varían de cor segundo o tempo litúrxico.