ortóstato

(< lat orthostata < gr ὀρθόστατος)

s m
erticalidade dun membro ou dun elemento, xeralmente referido a un monólito.
s m [ARQUEOL]
Cada unha das pedras colocadas verticalmente que compoñen a cámara e o corredor dunha estrutura megalítica.
Sinónimos: chanta.
s m [HIST/CONSTR]
Lastra de pedra disposta verticalmente na parte inferior dun muro, nos sistemas de construción gregos e romanos.

Palabras veciñas