Pai Gomez Charinho

Trobador galego descendente dunha liñaxe da pequena nobreza galega que se asentou na provincia de Pontevedra. Organizou a frota para reconquistar Sevilla en 1248, e as crónicas atribúenlle a destrución da ponte do Guadalquivir que servía como nexo para o abastecemento dos musulmáns. En 1292 foi nomeado Adiantado Maior de Galicia, e, entre 1284 e 1286, foi nomeado almirante do mar e meiriño maior (meirinho-mor) de Galicia desde 1290. A partir de 1284 converteuse nunha figura de importancia para o Rei Sancho IV, a quen acompañou a Santiago de Compostela, e desde aquela ata a súa morte permaneceu en Galicia, onde exerceu diversos cargos. Participou na axitada vida política dos reinos de León e Castela ata que foi asasinado en 1295 por Rui Perez Tenoiro -os seus restos están enterrados no convento franciscano de Pontevedra-. Casou con Maria Giraldez Maldonado e conseguiu o señorío de Rianxo. Pola súa colocación nos cancioneiros e pola súa resposta á cantiga “madeira” de Afonso Lopez de Baian, suponse que exerceu os seus dotes poéticos entre 1248 e 1295. Os tres cancioneiros medievais recollen as súas 28 composicións: 19 cantigas de amor, 6 de amigo, unha de escarnio, unha tenzón cun “senhor” que non se identifica, o que contravén as convencións do xénero; e unha cantiga encomiástica que non se pode clasificar en ningún xénero. Destaca a importancia do seu cancioneiro de amor, onde o autor, incidindo nos tópicos do xénero, introduce matices orixinais (declara que prefire vivir para servir a súa senhor e non morrer de amor por ela, introduce a temática mariñeira, etc). Tamén destaca no cancioneiro de amor a súa habelencia técnica que se manifesta no traballo da rima e nas posibilidades da fiinda e do encabalgamento, que combinados producen exemplos perfectos de cantigas de refrán ateúdas ata a fiinda. Con todo o seu talento poético queda patente no cancioneiro de amigo, en que destacan tres cantigas: “As ffroles do meu amigo”, “Ay, Santiago, padrón sabido” e “Disséronm’ oi’, ay, amiga, que non”.

Cronología