Patiño Rosales, José

Estadista e funcionario. De familia orixinariamente galega, educouse no Milanesado, onde coñeceu o primeiro borbón hispánico, Filipe V, que o levou á súa corte (1702). Membro do Consello de Órdenes, despois de ser superintendente de Extremadura en 1711, o ministro francés Orry destinouno en 1713 na fronte catalá, durante a Guerra de Sucesión Española (1702-1714). Cando en setembro de 1714 se aniquilou a resistencia dos barceloneses, presidiu a nova Xunta de Goberno e Xustiza. Deste xeito procedeu ao reaxuste do aparato fiscal de Catalunya. Fíxose cargo das rendas do patrimonio real, aplicouse nos recursos confiscados e sobre todo, preparou, regulamentou e puxo en marcha todo o mecanismo tributario coñecido por catastro real. Os amplos proxectos militares e marítimos da coroa filipista levárono a Cádiz en 1717, pero os grandes armamentos preparados entre 1717 e 1720 co fin de reconquistar Sardeña e Sicilia foron desbaratados polos ingleses. En 1726 foi secretario de Estado para a mariña, as Indias e finanzas, acaparou o máximo poder dentro da corte de Filipe V -secretario de Guerra en 1730 e primeiro secretario de Estado en 1734-. Intentou recuperar Xibraltar e Menorca (1727), pero o éxito máis notorio que obtivo foi a conquista de Nápoles en 1734, para o infante Carlos, futuro Carlos III de España. En 1736 recibiu o título de Grande de España. O seu irmán Baltasar Patiño Rosales (Milán 1666-París 1733), partidario de Filipe V, foi secretario de Guerra (1720) e embaixador en París (1730).

Cronología