penitencia

Sacramento encamiñado a perdoar un individuo ou unha colectividade que cometeran pecado. Ata o s IV practicouse a penitencia pública, á que se sometían os que, despois do bautismo, cometeran os pecados de homicidio, adulterio e idolatría ou apostasía. Ata o s IX houbo unha progresiva desaparición da penitencia pública, considerada demasiado rigorosa, e apareceu a penitencia privada ou confesión, en que cada tipo de pecado tiña unhas penas determinadas. O Concilio de Trento (1545-1563) fixou para a Igrexa Occidental a práctica da confesión individual. Finalmente, froito da reforma do Concilio Vaticano II, o novo ritual (1973) volveu subliñar os aspectos comunitarios, coa reinstauración das celebracións colectivas e cunha insistencia no sentido eclesial que ten tamén a confesión privada.

Pena imposta ao penitente como satisfacción dos pecados cometidos, que se reduce á recitación dalgunhas pregarias.

Mortificación que alguén se impón a si mesmo para pedir perdón polas súas culpas diante de Deus.

Arrepentimento que sente o pecador pola súa falta e propósito de non volver a cometela nunca máis.

Castigo público que impuña o tribunal da Inquisición a algúns reos.

estido distintivo dos reos da Inquisición, adoptado despois polos penitentes das procesións.