Petra

Denominación grega da antiga capital dos nabateos, ao S do actual territorio de Xordania, 26 km ao NO de Ma’ān, preto do Mar Morto. Habitada polos hurritas e edomitas, foi capital dos nabateos (312 a C-106) e centro das rutas que unían Arabia e Elat con Palestina, Fenicia e Siria. Acadou o máximo esplendor con Aretas III (86-62 a C), que derrotou a Antíoco XII (85 a C) e a Alexandre Janneo (80 a C), apoderouse de Damasco e Celesiria e estendeu o seu reino desde o N de Higaz ata o S de Siria. Ocupada polos romanos en 106, gozou do seu emprazamento privilexiado ata a apertura da ruta do Éufrates, cando foi desbancada por Palmira. Sé episcopal ata a invasión musulmá (s VII), foi fortificada tamén polos croatas (s XII). Descuberta en 1812 por J. Burckhardt, dos seus restos destacan as monumentais tumbas escavadas na rocha, o plano de casas do s III a C, a cerámica nabatea, incensarios, altares e numerosas inscricións. Foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO (1985).