platina
(< fr platine)
-
s
f
Peza plana e lisa, que eventualmente forma parte de diversas máquinas ou instrumentos.
-
s
f
[TECNOL/FÍS]
-
Receptáculo dos magnetófonos onde vai o casete.
-
Conxunto de elementos de lectura de discos formado por un chasis, un prato co sistema de accionamento, un brazo e unha cabeza de lectura.
-
-
-
s
f
[FÍS]
Parte do microscopio onde se coloca o portaobxectos.
-
platina de Fodorov/universal
[MINERAL]
Platina especial, adaptable á platina dos microscopios grandes polarizadores, de maneira que os diferentes movementos de ambas as dúas platinas se poidan efectuar arredor de cinco eixes; desta forma permite orientar en posicións especiais unha sección do mineral tallada nunha dirección calquera, e por combinación dos movementos de xiro é posible determinar en tal sección a súa orientación óptica, a natureza do elipsoide que lle corresponde ao mineral (de tres eixes ou de rotación) e a clase do cristal (biaxial, uniaxial ou isótropo).
-
s
f
[FÍS]
-
s
f
[FÍS]
Disco de vidro ou de metal, perfectamente plano e liso, que na máquina pneumática se axusta coa campá.
-
s
f
[TECNOL]
Láminas ou placas metálicas que soportan os eixes do mecanismo dun reloxo. A platina sobre a que se fixa a esfera denomínase platina da esfera.
-
s
f
[TECNOL]
Táboa encima da que traballa unha máquina mecánica, xeralmente provista de ocos para os porlóns de suxeición das pezas que se queren mecanizar.
-
s
f
[GRÁF]
-
Táboa forte e ampla, antigamente de mármore ou de pedra puída, revestida cunha prancha moi lisa de bronce, cinc ou ferro, sobre a que se axustan e pousan as formas.
-
Superficie plana das máquinas de imprimir, sobre a que descansa ou se fixa a forma.
-