proa

1. s f [MAR]

   1. Parte dianteira do casco dunha embarcación, comprendida entre a última caderna e o esporón, con forma de cuña para que ao desprazarse ofreza menos resistencia á auga. As súas formas responden a diferentes solucións construtivas. Na proa pechada as varandas e a regala acaban na roda, mentres que na aberta están cortadas polo vao da serviola. A proa lanzada é a que ten a roda arqueada, e a redonda a que ten forma redondeada. A proa recta ten o esporón vertical segundo o plano lonxitudinal de simetría do buque, e a inclinada teno, segundo o mesmo plano, inclinado de xeito que forma un ángulo obtuso na parte inferior do esporón.

   2. Parte anterior dunha embarcación de vela, comprendida entre a roda e a sección vertical transversal que contén o pau maior ou o trinquete.

   3. Parte anterior dun buque que se considera dividido en tres partes iguais, pola súa eslora, desde a proa.

2. s f [AERON]

   Parte frontal do casco dunha aeronave ou dalgúns aeróstatos.

3. castelo de proa [MAR]

   Parte elevada da cuberta dalgunhas embarcacións, que está situada na proa.

4. panel de proa [MAR]

   Espazo dunha dorna que está comprendido entre a primeira bancada e a tilla.

5. pico de proa [MAR]

   Pau situado na proa, que sobresae e que serve para amarrar os cabos.

6. punta de proa [MAR]

   Madeiro que serve para amarrar o cabo no momento en que se vai fondear a embarcación.

7. vento de proa [MAR]

   Vento que sopra en sentido contrario ao do avance dunha embarcación.

Frases feitas

• Poñer proa a. Dirixirse o buque cara a unha determinada dirección.