reificación
(< reificar)
-
s
f
[FILOS]
Acción e efecto de converter algo en cousa ou de concibilo en analoxía coa natureza e a estrutura das cousas. Tradución do alemán Verdinglichung, o termo referiuse en filosofía á tendencia propia do fisicalismo, en oposición ao fenomenalismo.
-
s
f
[LIT]
Termo que consiste nunha presentación do individuo limitada á súa exterioridade, aos xestos e comportamentos, e que relega a un segundo plano toda referencia á súa interioridade psíquica. Alude a un procedemento vinculado á corrente obxectalista iniciada polo nouveau roman francés, na década de 1970, que influíu notablemente no movemento da Nova Narrativa galega. Pola outra, remite a unha técnica que reduce o home á categoría de cousa mediante a privación das súas características máis especificamente humanas e á atribución de trazos correspondentes a obxectos, con intención degradante. Esta técnica foi empregada, entre outros, por Francisco de Quevedo na súa obra satírica e burlesca, e por Ramón del Valle-Inclán, que someteu os seus personaxes a un proceso de cousificación que o autor, transformado en demiúrgo, move e dirixe ao seu antollo.
Sinónimos: cousificación. -
s
f
[ECON]
Nome dado por György Lukács ao fetichismo das mercadorías, inspirándose en Marx.