Serveto Conesa, Miguel

Humanista, médico e teólogo. Coñecido como Miguel Servet, formouse en teoloxía no mosteiro de Montearagón (1525-1527) e en leis na Universidad de Tolosa, onde tomou o primeiro contacto co ambiente da Reforma. Desde 1530 viaxou por cidades protestantes como Basilea ou Estrasburgo, onde publicou De Trinitatis Erroribus, Libri Septem (1531) e Dialogorum Trinitate (1532), en que afirmaba a existencia dun só Deus, pero negaba a súa manifestación a través de tres persoas, é dicir, rexeitaba o dogma oficial   da Trindade. Ademais proclamaba como único intermediario entre o home e Deus a Xesús Cristo, menosprezando o papel da Igrexa e do papado. Ao darse a coñecer as súas ideas, foi perseguido pola Inquisición, polo que marchou a París e despois a Lyon, onde entablou amizade con Simforiano Champier, que o introduciu no estudo da medicina, a xeografía e a astroloxía. Nestes momentos publicou Geografía de Ptolomeo, unha versión da Biblia do dominicano Santes Pagnini e, en 1537, Syroporum Universa Ratio. No Delfinado de Viennois exerceu a medicina baixo a protección do arcebispo Pierre Palmier, e alí xestou o Christianismi Restitutio (1553), obra fundamentalmente teolóxica que recolleu unha explicación sobre a circulación sanguínea pulmonar e a súa importancia na transformación do sangue venoso en arterial. O anabaptismo foi ademais un dos elementos esenciais da súa obra. Denunciado por Calvino polo contido do libro, foi perseguido e encarcerado en varias ocasións ata que finalmente, en Xenebra, foi acusado de herexía, sen asistencia de ningún letrado e condenado a morrer na fogueira por negar o dogma da Trindade e rexeitar o Bautismo dos párvulos.

Cronología