sobrecargar

(< sobre- + cargar)

v t
Cargar algo en exceso.

Ex: Non o deixou saír porque sobrecargou o camión.
v t
Someter a alguén a un exceso de traballo ou a unha determinada actividade.

Ex: Sobrecargouno de traballo e houbo de enfermar.
v t
Imprimir unha sobrecarga nun selo.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO sobrecargar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargo
sobrecargas
sobrecarga
sobrecargamos
sobrecargades
sobrecargan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargaba
sobrecargabas
sobrecargaba
sobrecargabamos
sobrecargabades
sobrecargaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecarguei
sobrecargaches
sobrecargou
sobrecargamos
sobrecargastes
sobrecargaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargara
sobrecargaras
sobrecargara
sobrecargaramos
sobrecargarades
sobrecargaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargarei
sobrecargarás
sobrecargará
sobrecargaremos
sobrecargaredes
sobrecargarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargaría
sobrecargarías
sobrecargaría
sobrecargariamos
sobrecargariades
sobrecargarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargue
sobrecargues
sobrecargue
sobrecarguemos
sobrecarguedes
sobrecarguen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargase
sobrecargases
sobrecargase
sobrecargasemos
sobrecargasedes
sobrecargasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargar
sobrecargares
sobrecargar
sobrecargarmos
sobrecargardes
sobrecargaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
sobrecarga
-
-
sobrecargade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargar
sobrecargares
sobrecargar
sobrecargarmos
sobrecargardes
sobrecargaren

Xerundio sobrecargando

Participio sobrecargado
sobrecargada
sobrecargados
sobrecargadas