Sucesión Española, Guerra de

Conflito bélico (1702-1714) que xurdiu pola cuestión sucesoria á coroa hispánica, orixinado pola extinción da dinastía dos Habsburgo. Tras a morte de Carlos II en 1700 sen sucesión, o Emperador Leopoldo I, Inglaterra e Holanda non aceptaron o testamento do monarca defunto, que cedía os reinos hispánicos e as súas dependencias ao neto de Luís XIV, Filipe de Anjou, e apoiaron os dereitos do outro pretendente, o arquiduque Carlos de Austria. Filipe de Anjou chegou a España en 1701 e converteuse no Rei Filipe V. Austria, Inglaterra e Holanda formaron a Alianza da Haia fronte a España e Francia, á que se uniron Portugal e o ducado de Savoia (1703). Mentres, Luís XIV recoñecía os dereitos do seu neto como herdeiro á coroa francesa, aínda que no testamento de Carlos II existía a cláusula de que Filipe de Anjou tería que renunciar a estes dereitos. A guerra comezou en 1702 e, ao ano seguinte, o arquiduque Carlos foi recoñecido como rei de España en Viena. O conflito desenvolveuse, ademais de en territorio español, en Italia, o Rin e os Países Baixos. Carlos de Austria atopou apoio na Coroa de Aragón e, en 1706, as cortes catalás o recoñeceron como rei (Carlos III) e avanzou cara a Madrid, onde entrou sen atopar entusiasmo. Non obstante, Castela alzouse contra un monarca que parecía imposto polos reinos do levante peninsular. O rei arquiduque tivo que abandonar Madrid e as forzas borbónicas chegaron pouco despois. A vitoria borbónica na Batalla de Almansa (25.4.1707) desorganizou o exército carolino e obrigouno a abandonar València e Aragón en mans de Filipe V. Este, pouco despois, ditou os primeiros decretos de Nueva Planta que anulaban as constitucións aragonesas e valencianas. As tropas aliadas, non obstante, recibiron importantes reforzos, e Sardeña, Nápoles e as Illes Balears foron arrebatadas aos Borbóns. En 1710 o arquiduque Carlos, axudado por tropas inglesas e alemás, recuperou Aragón, pero a demora en chegar a Madrid impediu o enlace do exército aliado coas forzas portuguesas. A contraofensiva franco-castelá en La Alcarria (batallas de Brihuega e Villaviciosa) provocou a desfeita das pretensións do arquiduque de instalarse en Madrid e, ao principio de 1711, tivo que se repregar a Catalunya. Ante a alternativa de ver refacerse o imperio de Carlos V se triunfaba o pretendente, Inglaterra e Holanda decidiron non enviar máis tropas. Polo Tratado de Utrecht (1713), o arquiduque Carlos recibiu os antigos dominios españois nos Países Baixos, Milán, Nápoles e Sardeña; Sicilia pasou ao duque de Savoia; e Xibraltar, ocupado en 1704, e Menorca, ocupada en 1708, aos británicos. En 1714 Filipe V entrou en Barcelona. A súa vitoria supuxo a centralización administrativa dos reinos hispánicos. Aos decretos de 1707 uníronse os de 1716 que abolían as constitucións catalás e que implantaron a centralización administrativa castelá en todos os reinos hispanos.