suevo -va

Relativo ou pertencente aos suevos.

Individuo do pobo suevo.

Conxunto de pobos xermánicos, inimigos dos romanos, que loitaron tamén contra os pobos gálicos. Ocupaban terras máis alá do Elba, do Báltico a Bohemia, e estendéronse cara a Turinxia e Saxonia. Por causa da presión dos hunos, algúns permaneceron en Suevia e outros atravesaron o Rin e encamiñáronse cara a Occidente (406). Desde a Galia entraron na Península Ibérica xunto cos vándalos e alanos (409). Establecéronse nos territorios máis occidentais da Gallaecia e baixo ordes de Hermerico fundaron un reino independente e federado do Imperio Romano (410). Durante o reinado de Réquila (441-448) ocuparon Lusitania. En 449, Requiario (448-456) converteuse ao catolicismo e enfrontouse aos visigodos de Teodorico I. Foron derrotados polos visigodos preto de Puente de Órbigo (456) e Braga foi destruída pouco despois. O Reino Suevo dividiuse nos conventos Lucense e Bracarense ata que se unificou en 464 con Remismundo (464-469) ao aceptar o arianismo e recoñecer a autoridade superior visigoda. Baixo a influencia de san Martiño de Dumio, Carriarrico (550-559) volveu ao catolicismo, que se converteu en relixión oficial en 559 con Teodomiro (559-570). Andeca (584-585) foi derrotado por Leovixildo e o reino integrouse como provincia no reino dos visigodos.