teito

(< lat tectu)

s m
Parte superior que cobre unha construción, especialmente desde o punto de vista da cara interna.
[CONSTR]
1. s m
  Cuberta superior dunha casa ou dun edificio, que está formada por unha estrutura de trabes en pendente, recuberta de tellas, lousas ou doutros materiais.
2. s m
  Parte interior dunha casa, dun cuarto ou de calquera construción, que a limita por riba, en oposición ao chan ou pavimento que o fai por baixo. Cando separa dous cuartos superpostos, serve de teito aos de abaixo e de pavimento aos de arriba.
3. falso teito
  Teito sen función construtiva que se separa da estrutura da cuberta por unha cámara de aire.
4. falso teito colgante
  Falso teito que se constrúe independentemente do entramado do chan que serve para atenuar os ruídos.
s m
1. Altura máxima que acada algo ou alguén.
2. [AERON]
  Altura máxima que pode acadar unha liña aérea, en función da carga das súas ás e da potencia dos seus motores.
s m [METEOR]
Situación atmosférica en que as nubes están por debaixo dos 3.000 m e cobren máis da metade do ceo.

Palabras veciñas