Toledo, Escola de Tradutores de

Grupo de intelectuais que traballaron en Toledo na época do seu segundo arcebispo Raymundo de Agen (1126-1152), e despois baixo o mecenado de Afonso X o Sabio (1284). Neste período a actividade tradutora foi xeral en toda a Península Ibérica e en Languedoc, Rosellón e Provenza e, aínda que en menor grao, tamén en Italia. As diversas escolas de tradutores funcionaron, en xeral, traducindo do árabe a unha lingua vulgar e desta ao latín. Este proceso requiría, ademais, o traballo de dúas persoas. As principais parellas de traballo foron as constituídas por Johannes Avendaut e Domingo González, por Yěhudà ibn Mošé e Johan de Aspa en Toledo e por Platón de Tivoli e Abraham bar Ḥ iyya en Barcelona. Ata mediados do s XIII, en que abundan, ademais, as obras de síntese e os compendios de carácter divulgador, escritos xeralmente por xudeus e por un xudeu e un hebreo, a materia predominante é a ciencia en xeral. A única obra literaria é a Disciplina clericalis de Pero Afonso. Destacan as figuras de Yěhudà ibn Mošé, don Abraham de Toledo e I ṣḥ aq ibn Sid (chamado rabí Çag).