Toledo, Concilios de

Conxunto de 18 sínodos eclesiásticos celebrados en Toledo entre o 400 e o 702, para deliberar sobre cuestións disciplinarias, litúrxicas e doutrinais. De carácter provincial, a partir do terceiro (589) foron convocados sempre polo rei e presididos polo metropolitano máis antigo ou de máis prestixio. O máis importante foi o terceiro, onde Recaredo I abxurou do arabismo e foi selada a fusión do pobo hispanorromano e o godo. Moi a miúdo, serviron para lexitimar usurpacións do trono (Khindasvinto, Ervixio e Vitiza) e establecer o sistema de sucesión ao trono real ou a prelación dos seus e do primate (fixado no concilio duodécimo). Desde un punto de vista doutrinal, na loita contra o priscilianismo e o arabismo, destacaron os diversos símbolos de fe, sobre todo o Liberius in modum symboli dos concilios primeiro e segundo, así como os símbolos do cuarto (633), do sexto (638) e, sobre todo, do undécimo (675), de grande importancia teolóxica.